Koncepcja kształcenia

Powróć

Koncepcja kształcenia

Powróć

Uczelnia realizuje obecnie jeden kierunek kształcenia – PEDAGOGIKA. Wydział Pedagogiczny jest podstawową jednostką organizacyjną Lubelskiej Szkoły Wyższej w Rykach. Funkcjonuje od początku jej utworzenia realizując cały proces kształcenia, wychowania i badań naukowych. Koncepcja kształcenia w Uczelni, która jest najstarszą niepaństwową placówką dydaktyczną w województwie lubelskim (rozpoczęła samodzielną działalność w Rykach z dniem 1 września 1997 roku) obejmuje kształcenie całościowe, wszechstronne i w zakresie wszystkich oferowanych modułów do wyboru - specjalności.
Program kształcenia na kierunku PEDAGOGIKA realizowany w Lubelskiej Szkole Wyższej ma charakter autorski i wyrasta z pogłębionej analizy teorii i doświadczeń 20 lat funkcjonowania na rynku edukacji, oraz badań pedeutologicznych prowadzonych w ostatnich dziesięcioleciach w Polsce i na świecie, wpisujących się przede wszystkim w nurt humanistyczny w obszarze kształcenia przyszłego nauczyciela i konstruktywistyczny w obszarze przygotowania go do pracy dydaktycznej.
Podstawowym celem kształcenia w Uczelni, jest nie tylko wyposażenie studenta w profesjonalną wiedzę i określone umiejętności, ale przede wszystkim pomoc przyszłemu pedagogowi w odkrywaniu własnej, niepowtarzalnej indywidualności. Kształcenie studentów musi być zatem procesem indywidualnym, gdyż każdy człowiek jest niepowtarzalną osobowością. Budowanie profesjonalnych kwalifikacji do zawodu związane jest w Uczelni procesem stawania się pedagogiem na drodze osobistego rozwoju – poznawania własnych możliwości i ograniczeń, akceptowania siebie i innych, kształtowania pozytywnego wyobrażenia o sobie jako pedagogu.
Dużą wagę w uczelni przywiązuje się w koncepcji do kwalifikacji psychologicznych pedagoga i jego kompetencji społecznych, ponieważ stawanie się pedagogiem jest procesem indywidualnym i polega przede wszystkim na poznawaniu siebie, rozumieniu psychologicznych mechanizmów zachowania się człowieka oraz percepcji siebie i innych.
Zmieniająca się rzeczywistość społeczno-kulturowa pociąga za sobą zmiany w „przepisie roli” pedagoga oraz w treściach opisujących funkcje zawodowe. Nie bez znaczenia pozostają także zmiany paradygmatyczne w obrębie samej pedagogiki, w tym dydaktyki ogólnej. Rezultaty badań nad współczesną Placówką edukacyjną pokazują jakim deformacjom i splątaniom ulegają w praktyce zasadnicze tezy konstruktywizmu. Dlatego też przygotowując do pracy przyszłych pedagogów, należy zadbać nie tylko o szerokie podstawy teoretyczne budujące się na osiągnięciach współczesnej wiedzy psychologicznej, socjologicznej i pedagogicznej, ale także stawiać ich w sytuacjach zadaniowych, w których niezbędna będzie analiza i namysł nad praktyką edukacyjną. W procesie kształcenia, Uczelnia nawiązuje do koncepcji refleksyjnej praktyki, która neguje „techniczną racjonalność” w kształceniu pedagogów. Współczesność nacechowana jest bowiem sytuacjami o zmiennych, niepewnych i niedookreślonych warunkach, w których wiedza wystandaryzowana i specjalistyczna okazuje się zawodna. Jedynie refleksja nad własną praktyką może stać się źródłem nowej, profesjonalnej wiedzy. Organizowanie procesu nauczania oraz przekazywanie wiedzy, winno w Uczelni być osią działań pedagoga, a tworzenie warunków do praktykowania przez podopiecznego trudnej sztuki samodzielnego oraz społecznego zdobywania wiedzy, jej wytwarzania, dokonywania wyborów oraz wartościowania wiedzy gotowej.
Kierunek procesu kształcenia w Uczelni od sterowania do inspirowania rozwoju wyraźnie wiąże się z dominacją określonego paradygmatu w pedagogice. Sterowanie rozwojem osadzone jest w psychologii i pedagogice instrumentalnej, behawiorystycznej, które to konstruują dyrektywne środowisko wychowawcze.
W Uczelni, zakłada się doktrynę od prostego przekazu do wprowadzania absolwenta w świat wiedzy. Wprowadzanie studenta w świat wiedzy oznacza w istocie wprowadzanie go w konstruowanie wiedzy i dociekanie jej indywidualnych oraz społecznie nadawanych znaczeń.
Lubelska Szkoła Wyższa stawia się w roli ,,laboratorium’’ kształtowania kompetencji porozumiewania się i łagodzenia konfliktów.
Uczelnia realizuje obecnie jeden kierunek kształcenia – PEDAGOGIKA. Wydział Pedagogiczny jest podstawową jednostką organizacyjną Lubelskiej Szkoły Wyższej w Rykach. Funkcjonuje od początku jej utworzenia realizując cały proces kształcenia, wychowania i badań naukowych. Koncepcja kształcenia w Uczelni, która jest najstarszą niepaństwową placówką dydaktyczną w województwie lubelskim (rozpoczęła samodzielną działalność w Rykach z dniem 1 września 1997 roku) obejmuje kształcenie całościowe, wszechstronne i w zakresie wszystkich oferowanych modułów do wyboru - specjalności.
Program kształcenia na kierunku PEDAGOGIKA realizowany w Lubelskiej Szkole Wyższej ma charakter autorski i wyrasta z pogłębionej analizy teorii i doświadczeń 20 lat funkcjonowania na rynku edukacji, oraz badań pedeutologicznych prowadzonych w ostatnich dziesięcioleciach w Polsce i na świecie, wpisujących się przede wszystkim w nurt humanistyczny w obszarze kształcenia przyszłego nauczyciela i konstruktywistyczny w obszarze przygotowania go do pracy dydaktycznej.
Podstawowym celem kształcenia w Uczelni, jest nie tylko wyposażenie studenta w profesjonalną wiedzę i określone umiejętności, ale przede wszystkim pomoc przyszłemu pedagogowi w odkrywaniu własnej, niepowtarzalnej indywidualności. Kształcenie studentów musi być zatem procesem indywidualnym, gdyż każdy człowiek jest niepowtarzalną osobowością. Budowanie profesjonalnych kwalifikacji do zawodu związane jest w Uczelni procesem stawania się pedagogiem na drodze osobistego rozwoju – poznawania własnych możliwości i ograniczeń, akceptowania siebie i innych, kształtowania pozytywnego wyobrażenia o sobie jako pedagogu.
Dużą wagę w uczelni przywiązuje się w koncepcji do kwalifikacji psychologicznych pedagoga i jego kompetencji społecznych, ponieważ stawanie się pedagogiem jest procesem indywidualnym i polega przede wszystkim na poznawaniu siebie, rozumieniu psychologicznych mechanizmów zachowania się człowieka oraz percepcji siebie i innych.
Zmieniająca się rzeczywistość społeczno-kulturowa pociąga za sobą zmiany w „przepisie roli” pedagoga oraz w treściach opisujących funkcje zawodowe. Nie bez znaczenia pozostają także zmiany paradygmatyczne w obrębie samej pedagogiki, w tym dydaktyki ogólnej. Rezultaty badań nad współczesną Placówką edukacyjną pokazują jakim deformacjom i splątaniom ulegają w praktyce zasadnicze tezy konstruktywizmu. Dlatego też przygotowując do pracy przyszłych pedagogów, należy zadbać nie tylko o szerokie podstawy teoretyczne budujące się na osiągnięciach współczesnej wiedzy psychologicznej, socjologicznej i pedagogicznej, ale także stawiać ich w sytuacjach zadaniowych, w których niezbędna będzie analiza i namysł nad praktyką edukacyjną. W procesie kształcenia, Uczelnia nawiązuje do koncepcji refleksyjnej praktyki, która neguje „techniczną racjonalność” w kształceniu pedagogów. Współczesność nacechowana jest bowiem sytuacjami o zmiennych, niepewnych i niedookreślonych warunkach, w których wiedza wystandaryzowana i specjalistyczna okazuje się zawodna. Jedynie refleksja nad własną praktyką może stać się źródłem nowej, profesjonalnej wiedzy. Organizowanie procesu nauczania oraz przekazywanie wiedzy, winno w Uczelni być osią działań pedagoga, a tworzenie warunków do praktykowania przez podopiecznego trudnej sztuki samodzielnego oraz społecznego zdobywania wiedzy, jej wytwarzania, dokonywania wyborów oraz wartościowania wiedzy gotowej.
Kierunek procesu kształcenia w Uczelni od sterowania do inspirowania rozwoju wyraźnie wiąże się z dominacją określonego paradygmatu w pedagogice. Sterowanie rozwojem osadzone jest w psychologii i pedagogice instrumentalnej, behawiorystycznej, które to konstruują dyrektywne środowisko wychowawcze.
W Uczelni, zakłada się doktrynę od prostego przekazu do wprowadzania absolwenta w świat wiedzy. Wprowadzanie studenta w świat wiedzy oznacza w istocie wprowadzanie go w konstruowanie wiedzy i dociekanie jej indywidualnych oraz społecznie nadawanych znaczeń.
Lubelska Szkoła Wyższa stawia się w roli ,,laboratorium’’ kształtowania kompetencji porozumiewania się i łagodzenia konfliktów.